همان داستان همیشگی؛ حذف شدیم

نیک‌نیوز: در نهایت آنچه که انتظار می رفت و باید اتفاق می افتد، مثل همیشه به اما و اگرها گره خورد و تیم ملی از دور رقابتهای جام جهانی فوتبال حذف شد. تیمی که محتاط به زمین مسابقات آمد و با اینکه سه امتیاز هم به دست آورد، در نهایت اتفاقات پیش بینی نشده فوتبال و نتایجی که در ثانیه عوض شدند، آرزوی صعود به مرحله بعدی را از امیر قعله نویی و شاگردانش گرفت. مربی که برای آسان جلوه دادن این جام جهانی عجیب، مدعی شده بود که صعود از بین 48 تیم سخت تر از صعود به سبک قدیمی است. اتفاقا کلام تلخ قلعه نویی اثر خود را به جا گذاشت و در گروهی که تیم ها آنچنان قوی و گلوگیر نبودند، تیم ایران نتوانست موفق به صعود شود. حتی بازی با نیوزلند که می توانست سه امتیاز راحت برای ما به ارمغان آورد دو بار از تیم ایران جلو افتاد تا در میدان معرکه مشخص شود که تیم ایران با اینکه کارشناسان نسبت به انتخاب بازیکنان از نظر فنی و سنی هشدارهای لازم را قبل از مسابقه داده بودند، حتی می تواند مقابل تیم های حتی به نسبت آسان هم به راحتی زمین گیر شود. شاید اگر تفکرات قلعه نویی مثل 10 دقیقه پایانی بازی با مصر جسورانه و بی پروا بود، دلیلی نداشت که حداقل صدها هزار ایرانی شب گذشته به جای دیدن بازی رونالدو، مسابقه ازبسکتان با گنگوو را تماشا کنند. مهدی قائدی و مهدی ترابی در نیمه دوم بازی مقابل مصر، زمانی که بازیکنان این تیم از نظر بدنی و نفسی کم آورده بودند می توانست به جای گل آفساید و هزاران حرف و حدیث و طعنه و شوخی بعد از گل، حداقل یک گل واقعی برای ایران داشته باشد، تا امروز قرار نباشد که کاسه چه کنم چه کنم به دست گرفت. رامین رضاییان که بازیکن شاخص ایران در این رقابتها بود، بعد از دیدار با مصر در حالی که تلاش می کرد گریه کند، از قسمت و سرنوشت یاد کرد. در عصر هوش مصنوعی که علم ورزش هم به عنوان یک رشته پیشگام درعرصه آکادمیک حرف اول را می زند، تقدیر و سرنوشت خیلی نقشی ندارند. این جام جهانی هم گذشت در حالی که می توانست با خاطره قشنگی برای ایران رقم بخورد. قشنگی که کادرفنی با ترس و لرز و احتیاط و این تفکر که تمامی تیم های سوم به دور بعد صعود می کنند، کسب تساوی را به جسارت و ریسک ترجیح دادند.